Slecht nieuws !

Hallo iedereen,

Ik lig opnieuw 2 weken in het ziekenhuis. Nog altijd door die ademhalingsproblemen. Eerst 1 week in Kortrijk en al 1 week en 3 dagen in het UZ brussel.
Hier in Brussel hebben ze een CT-scan gedaan met contrast en de chemo heeft helemaal niets gedaan. De metastase tussen mijn luchtpijp is zeer veel gegroeid, waardoor ik heel moeilijk kan ademen.

Ik krijg nu bestralingen om die metastase proberen te verkleinen zodat ik beter kan ademen. Wel, ze hopen dat het zo zal werken. Ik had wat pech omdat het paasweekend ertussen zat, waardoor ik dan 3 dagen geen bestralingen heb kunnen krijgen.
Vandaag zal het mijn 5de zijn. De dokters denken dat het pas volgende week effect zal beginnen geven. Ik hoop het, die ademhalingsproblemen slepen nu al maanden door maar het ergste is dat ze na de bestralingen geen chemo meer hebben om nog te geven. Ik ben dan uitbehandeld !

Wat zouden jullie doen ???? Nog verder zoeken of zeggen : nu is het genoeg, 4,5 jaar. En toch maar om enkele maanden te winnen en wie weet met veel pijn en miserie?
En ik weet al dat ik dood zal gaan al stikkend, dat wil ik niet. De metastase zal heel mijn luchtpijp toedoen dus liever euthanasie dan zo stilletjes te sterven.

Ik weet het niet meer … en ik ben zo moe ….

Tot Later,

Daisy

8 reacties

  1. Elly zegt:

    Lieve Daisy,
    Ik wil je laten weten dat ik veel aan je denk! Je bent heel inspirerend voor mij geweest, je doorzettingsvemogen, je krachtige inzet en ook de humor die je er in bracht. Ik hoop dat je nog tijd hebt en voelt om te doen wat je moet doen! Heel veel liefde en respect van mij❤️

  2. Desiree zegt:

    Lieve Daisy, ik kan je geen advies geven. Wat jij voelt wat goed is om te doen is goed. Niets zal zo moeilijk zijn om het leven los te laten. Ik hoop en bid voor je dat de bestraling de benauwdheid verminderd en dat je meer lucht krijgt. Ik wil je wel zeggen dat ik veel respect voor je heb.
    Dikke knuffel, Desiree

  3. Lily zegt:

    Ma petite Daisy
    oui tout a été dit déjà, et effectivement ta propre décision sera la meilleure. J’en ai mal au cœur pour toi et ton adorable famille surtout ton mari, ta sœur, tes enfants, ta maman. Moi aussi j’ai beaucoup d’affection et beaucoup d’admiration pour toi , tu es une sacrée battante ! J’espère que tu rentres vite de l’hôpital et que tu puisses encore profiter un peu d’être parmi les êtres chéris, dans ta belle maison. Lorsque tu seras à la maison, et si tu le veux bien, je passerai te voir. Gros bisous, Lily

  4. viviane zegt:

    Lieve meid wat doet het pijn aan mijn hart bij het lezen van je blog. Het is een noodkreet, maar zeggen wat jij moet doen is moeilijk. Uw beslissing zal de juiste zijn!

    Dikke x
    Ik bid voor jou

  5. Vincent zegt:

    Ook ik heb geen wijze woorden of advies en sluit mij aan bij de woorden van Elly. Wat er ook gebeurt, ik ben zeer dankbaar dat ik jou en je man vorig jaar heb mogen ontmoeten. Je bent een inspiratiebron voor velen die kampen met die rotziekte, ik ben daar een van.

  6. Elly zegt:

    Lieve lieve dappere Daisy,
    Ik heb geen woorden van troost geen woorden van wijsheid…
    Het leven omarmen en los moeten laten, dat is wat kanker met je doet, zo niet eerlijk, zo niet leefbaar!
    Zelf heb ik een euthanasieverklaring, ik hoop dat ik de moed en kracht zal hebben om, wanneer het moment daar is, de juiste keus te maken.
    Zelf heb ik nu het gevoel dat mijn gezin niet te lang moet lijden om mijn lijden, op tijd afscheid nemen….vreselijk dat je hier over na moet denken.
    Ik hoop dat je tijd krijgt om je gemoedsrust hierin te kunnen vinden. Ik heb zoveel repect voor je, ik heb jou en je gezin in mijn hart gesloten.

  7. Elly zegt:

    Ach meisje toch niemand kan je raad geven. JIJ voelt wat je voelt en wij niet.Maar iedereen hangt aan het leven en zal al het mogelijke doen om te blijven leven. Maar ten koste van wat?Als je zo afziet wat moet je dan? Ik hoop dat ze je iets kunnen geven waardoor je makkelijker ademt.Of nog opereren?
    Ik leef met je mee ook al ken je me niet.
    Knuffel Elly

    • Dora Nuyttens zegt:

      Moedige Daisy,
      Ik voel zo met je mee en wat kunnen woorden aan troost en steun betekenen als je zo ‘moe’ bent,moe van het vechten en dat sprietje hoop waaraan je je nog vast klampt zo broos is.Een ding weet ik en zal ik in jou altijd blijven bewonderen ,dat is je ontzettende wil om door te zetten en te blijven vechten ondanks zoveel pijn en ongemakken.Ik hoop van harte dat je nog mag genieten van de kleine dingen van ’t leven zolang je kan.Een warme knuffel van mij ,kom ik nog eens af?Liefs Dora

Geef een reactie