Niet altijd rooskleurig !

Hallo iedereen,
 
Gewoon even een blog om te zeggen dat het ook niet altijd rooskleurig is. Veel mensen die mijn blog lezen en die ook kanker hebben, of niet, denken vaak, wat een sterke vrouw, ze gaat ervoor … maar ik heb ook mijn donkere dagen waar ik mij dan van alles afvraag ?
 
Wel, ik heb ook slechte dagen. Ik schaam me hiervoor niet. Ik kan zeggen bv morgen is het mooi weer en zal ik dat en dat doen en dan weet ik al van zodra ik wakker ben dat de dag helemaal anders zal gaan. Dat ik heel de dag in de zetel zal brengen en me afvragen, waarom ? waarom ik ? waarom nog door doen ? ik zal er toch van sterven ….. en zo maar heel de dag door …. pffff ik haaat zo’n dagen maar die zijn er bij en moet ik ook aanvaarden, dan zeg ik gewoon tegen mezelf, een slechte dag vandaag ! morgen beter ….
 
En dan zijn er de goeie dagen, dat ik ’s avonds blij ben eens in mijn bed van wat ik gedaan heb die dag. Het is soms niets bijzonders hoor, eens eten maken, eens naar de winkel, eens een vaatwas ledigen, eens wat was draaien en 2 of 3 stukken strijken, een koffie met iemand gaan drinken, gaan shoppen. Dat shoppen is wel moeilijk te aanvaarden nu met die rolstoel maar ik kan niet meer lang stappen …
 
Als ik een oud koppeltje zie, dan denk ik, zo gaan wij nooit zijn of als ik aan kleinkinderen denk, die zal ik nooit kennen. Ik zou zoals iedereen droomt, dood gaan, heel oud, in mijn slaap maar zo zal het niet zijn !
 
Maar ik voel toch in mijn longen dat het daar allemaal niet zo goed gaat. Ik heb veel pijn en ik heb al 3 x de cortisone proberen te stoppen maar ik moet ze altijd terugnemen voor pijnvrij te zijn en dat maakt mij bang, die cortisone, is toch geen goed teken, nee ? Ik probeer die niet te nemen en af te bouwen maar ik ben dan heel in zweet van de pijn aan mijn longen en dan weten dat er daar een pilletje ligt die me pijnvrij houd, tja, dan kies ik voor dat pilletje !
 
En door die cortisone is mijn gezicht opgezwollen en dat haaaat ik. De mensen zien dan dat je ziek bent vind ik. Mijn lichaam is niet gezwollen. Als iemand een ‘trukje’ zou weten dat mijn gezicht minder opgezwollen is, laat het mij zeker weten via de blog of via mijn hotmail adres.
 
Mijn saturatie in mijn bloed is ook veel te laag, waarschijnlijk bij mijn volgend bezoek naar mijn prof. gaan we ons een zuurstof apparaat nemen voor thuis, wat ook niet zo goed is vind ik ! Meestal is mijn saturatie ’s avonds of ’s nachts niet zo goed, en het is erg eng als je het zo moeilijk heb om te ademen…. het is voor mij weer een stap achteruit … zoals de rolstoel ….
 
Sorry dat deze blog niet zo opfleurend is, maar ik zeg het liever zoals het is.
 
Ik wil gewoon zeggen in die blog dat ik geen “super women” ben !
 
Tot later,
 

7 reacties

  1. viviane zegt:

    Dag lieve Daisy, het is maar via je blog dat ik je kan bereiken. Maar ik weet dat je het zeer moeilijk hebt, dat je te moe bent om te schrijven. Je bent heel veel in mijn gedachten, nooit heb ik je ontmoet maar toch ken ik je via je blog en je mama. Of toch een keer op het feest van je ma haar 60 jaar. Hopelijk kunnen ze je helpen om pijnloze dagen te hebben. We weten dat je zo dapper bent en alles probeert. Maar het vraagt zoveel van u. Ik zou nog zoveel willen zeggen maar vindt de woorden niet, daarom lieve Daisy een dikke dikke knuffel van je blog vriendin, kusje x

  2. Elly zegt:

    Ik lees geen nieuwe berichtjes van jou, ik hoop dat het nog oke gaat….
    Ik ben met mijn elfde kuur bezig en start morgen met de twaalfde kuur Capecitabine,samen met de immuunotherapie Bevacicumab. Tot nu toe gaat alles goed en mag ik niet klagen. Laat me aub nog iets van je horen. Dikke knuffel van mij

  3. Saartje zegt:

    Zo herkenbaar. Die dagen dat het niét goed voelt. Of dat je er bij stilstaat. Dat er geen ontsnappen aan is. Gelukkig daarna ook weer goede dagen. Toch? Je bent hier zo lang niet geweest… Gaat het met je?
    Ik kijk naar de zon, en hoop dat jij haar ook ziet. Dat je aan het genieten bent. Ik hoop het zo erg.

  4. viviane zegt:

    Zoals je vriendin zegt Daisy, dat ben je wel!
    Een moedige en toffe vrouw, maar dat het je soms te veel wordt kunnen we zeer goed begrijpen of proberen we toch!
    Een lieve warme knuffel.

  5. Lily zegt:

    Eigenlijk ben je dat wel Daisytje, een super woman, gewoon al door de moed die je hebt en ook door de moed de dingen gewoon te zeggen zoals ze zijn. Ik vind je écht een toffe madam ! Ik bel je volgende week eens op, kunnen we nog eens koffiekletsen…
    Dikke knuffel
    Lily

    • Elly zegt:

      Och lieve Daisy….het is zoals het is…inleveren en nog meer inleveren,dat doet deze ziekte met je.
      Ik weet dat dat mijn voorland zal zijn en dat vooruitzicht maakt me onrustig bij tijd en wijle…
      Ik vind het dapper dat je dit met ons deelt, je mag ongelooflijk trots zijn op jezelf dat je zo dapper bent!!
      Ik blijf je volgen en je blijft een voorbeeld voor mij!!
      Een hele dikke knuffel!!

Geef een reactie