CEA blijft dalen

Hallo iedereen,

Ik heb niet veel nieuws te vertellen maar ik wilde jullie toch even meededelen dat mijn CEA in mijn bloed blijft dalen. In 1 week tijd, is hij gedaald van 87 naar 77 !!! Dus, de extra chemopillen doen hun werk !!

Door zelf gekozen te hebben, door mijn eigen zoektocht !!! om de chemo te verhogen, heb ik ook wat meer bijwerkingen. Wat ik vroeger niet had, of toch heel weinig om er iets over te zeggen ! Dat zijn krampen, maar wel hevige krampen. Bijna altijd ’s avonds, de ergste zijn de krampen in mijn heupen, het is zoals of mijn heupen zich omdraaien naar binnen. Ik weet dan niet hoe staan, wat doen ….. Ik heb er dan ook aan mijn tenen, die draaien ook naar alle kanten toe …. En ook aan mijn vingers en kuiten ….. Ik heb nu magnesium van mijn huisdokter gekregen maar sedert 1 week dat ik die neem, is er niet veel verbetering. Ik heb wel ondervonden hoe minder ik stap op een dag, hoe minder de krampen. Dus, heb ik tegen mijn zin, weer mijn rolstoel moeten gebruiken. Ik en mijn man zijn vrijdag nog wat grote boodschappen gaan doen in Auchan en in zo’n grote winkel zonder rolstoel gingen de krampen erger zijn geweest denk ik. Zaterdag ben ik ook even gaan shoppen in een winkelcentrum met mijn zussie en daar was de rolstoel ook goed nodig geweest. Dank u zussie om mij te duwen in mijn rolstoel. In Auchan heb ik mijn rolstoel zelf moeten duwen omdat mijn man de boodschappen in de kar moest doen.

Wat ik ook meer heb, is hand-voetsyndroom, maar mijn mama zorgt goed voor mijn voeten en ik smeer goed mijn handen en voeten in. Dat valt nog mee, maar ik kan toch niet lang op mijn voeten staan omdat die te veel pijn doen, maar voordat ik de chemopillen daardoor zal verminderen zal het nog heeel erger moeten worden !!

Gisteren hadden we bezoek van een koppel vrienden dat we al 26 jaar niet meer gezien hadden. Mijn man is echt per toeval zijn vriend tegen gekomen en zo kwam het ter sprake om ons samen weer eens te zien en het is raar, we wonen niet zo heel ver van elkaar. Ik heb een tijdje op de stoel gezeten, maar voelde aan dat de krampen in mijn heupen aan het doorkomen waren en ik heb mij dan, terwijl ze aan tafel bleven in mijn relax zetel gaan liggen. En dan, hebben we het moeten vertellen van de kanker, omdat je aan mij niet ziet dat ik ziek ben. Ze hadden niets aan mij gemerkt. Maar we hebben er maar 5 minutjes over verteld. Ze wilden ’s avonds nog iets samen gaan eten, maar voor mij, was de hele namiddag van 14 tot 19u al lang genoeg, dus normaal spreken we af om de volgende keer bij hun thuis op bezoek te gaan.

Woensdag gaan we terug naar het UZ Brussel voor mijn tweede toediening via mijn Portacath van mijn immunotherapie. Ik zal normaal geen dokter zien, mijn oncoloog is afwezig, dus normaal tegen de middag zijn we terug.

Ziezo voor het beetje nieuws,

Tot later

Daisy

Geef een reactie