Wat nieuws

Hallo iedereen,

Hier ben ik weer voor wat nieuws.
Tussen mijn vorige blog en nu, is er veel gebeurd. Dus, zal het een lange blog zijn.

Eerst hebben we ons hondje ‘Droopy’ (onze Cavalier King Charles) moeten laten inslapen. Hij was 12 jaar en 3 maanden, maar hij had problemen met zijn hartje … En dan is alles vlug gegaan …. Ik was in die tijd dan ook zo ziek en flauw dat ik hem niet meer heb gezien, dus zijn de kinderen erbij gebleven. Ik heb nu wel een beetje spijt dat ik er niet bij was … Maar het inslapen van onze ‘Poezie’ was al zo moeilijk geweest voor mij en nog niet zolang geleden, dat het misschien beter was dat ik er niet bij was …. Onze ‘Droopy’ moest echt op het einde zijn, omdat, na de prik van de dierenarts, hij nog maar 2 of 3 keer geademd heeft en “het was gedaan”. Met onze ‘Poezie’ hebben ze hem 4 prikken moeten geven voordat ‘hij weg was’. We konden ook nog met onze ‘Droopy’ naar een cardioloog gaan, maar hij was zodanig slecht dat hij het vervoer misschien niet ging overleven tot daar. Hij lag al 5 dagen bij de dierenarst met een baxter. Mijn man en de kinderen gingen iedere dag op bezoek. Ze hebben nog ook via baxter alles geprobeerd, met de hoop dat hij beter zou zijn maar het ging iedere dag slechter ….. Maar wij gaan ons, denk ik, altijd de vraag stellen: “Hadden we toch niet beter tot bij de cardioloog geweest” ….. Enfin, nu is het zo en kunnen we niets meer veranderen en we zeggen ons dat hij toch een mooi ‘hondenleven’ heeft gehad ….. Mijn jongste dochter wilde hem wel in een urne thuis, dus hebben we dat gedaan en ik ben er intussen ook blij mee dat we het zo gedaan hebben.

Na onze reis van Lourdes, was ik wat verkouden en dacht dat het ging over gaan. Maar op woensdag had ik koorts en voelde ik mij echt niet goed. De dokter is langs gekomen en ik mocht starten met antibiotica. Maar op vrijdagnamiddag had ik nog steeds koorts en lag de hele dag te slapen in de zetel. Ik belde dus de dokter dat het nog niet beter was. Ik moest veranderen van antibiotica en tegen de dinsdag zou ik beter moeten zijn. Ik was er niet gerust in en ik vroeg haar om een foto te laten nemen van mijn longen. Via het spoed mocht ik nog een longfoto laten nemen. Ik had ook al meer dan 2 weken altijd bloed in mijn urinezak, zowel overdag als ’s nachts. Toch veel bloed om mij even zorgen over te maken. Vrijdagochtend deed ik een beetje van mijn urine in een steriel potje en na mijn longfoto reden we (mijn mama reed omdat Ik veel te flauw was) richting een ander ziekenhuis naar de urologie om mijn urinepotje te tonen aan de uroloog. Natuurlijk ging Ik daar naartoe zonder afspraak (typisch mij !!!!) en de bediende was een beetje verrast dat ik zomaar binnenkwam om de uroloog te spreken !!!. Ik wist wel dat het geen probleem zou zijn, omdat ze mij daar al zo lang kennen. Ik mocht dus direct naar boven gaan en de assistent uroloog zien, die mij al goed kent. Toen hij mij zag, verschoot hij even. Ik legde hem uit dat ik wat ongerust was en liet hem mijn urinepotje zien. Het was dus bijna alleen maar bloed en hij vond dat ik er echt bleek en niet goed uitzag. Ik vertelde hem dat we zojuist van het spoed kwamen voor een longfoto en hij kon de foto en het verslag al zien op zijn computer: Ik had een bilaterale bronchopneumonie !!!! Hij wou me laten opnemen om mijn bloed te controleren omdat hij dacht dat ik ‘bloedarmoede had’ omdat ik er zo wit uitzag en misschien antibiotica te geven via baxter voor mijn ‘bronchopneumonie’. Ik was zo moe en flauw dat ik ja gezegd heb. Dus ik en mijn mama mochten naar een kamer gaan om de onderzoeken te doen. Na een uur of twee wisten we al dat ik geen bloedarmoede had en ik geen bloed moest krijgen, ik was al opgelucht. De assistent ging ‘s avonds nog binnenkomen om met mij verder te praten. Intussen was het al 17u en mijn man had al alles gebracht om daar te slapen maar rond 18u kwam de assistent binnen om mij te vertellen dat mijn bloed goed was en, indien ik het wenste, dat ik toch naar huis mocht om thuis verder mijn antibiotica te nemen. Dus mijn mama heeft mij nog naar huis gevoerd. Volgens hem was ik zo bleek van die ‘bronchopneumonie’. Tijdens het weekend had ik nog altijd koorts en voelde ik mij zo moe, ik kon niets doen. De dinsdag was het nog altijd zo en belde ik weer mijn huisdokter. Ik moest dan weer andere antibiotica nemen, 2 soorten en dat 3 x per dag. Na het einde van de week begon het te beteren, eindelijk !!!! En nu sedert 3 dagen pas, kan ik weer iets doen, boodschappen, eten maken, wat wassen, Jana gaan ophalen na school ….. Joepieeee

Ik heb vandaag een nieuwe longfoto laten nemen en er staat op: ‘Situatie ongewijzigd’ !!!!! Volgens mijn huisdokter moet ik geen antibiotica meer nemen, ik neem er al bijna 3 weken !! Morgen ga ik naar het UZ Brussel en zal eens vragen aan mijn oncoloog of dat hij de longfoto’s kan bekijken. Misschien zal hij me aanraden om me toch te laten opnemen met antibiotica via baxter.

Morgen weet ik ook als mijn kanker erfelijk is of niet.

Ik heb ook goed nieuws. Tijdens de stralen was mijn CEA verhoogd van 74 naar 107. Nu, na 2 weken chemopillen te nemen, is mijn CEA gedaald van 107 naar 97. Niet veel maar toch !!! Me happy…..

Ik laat jullie nog weten hoe het gesprek van morgen in Brussel met mijn oncoloog verliep, die ik al 2 maanden niet meer gezien heb. We zullen de stralen bespreken (hij weet ook niets, denk ik, van die extreme pijn van de stralen door de verkeerde pijnmedicatie. Ik zal hem kunnen vertellen dat ik sinds juli 2015 eindelijk geen pijn meer heb aan mijn rechter long/rib, de stralen hebben goed hun werk gedaan), het verder nemen van mijn chemopillen (ik wil ze weer nemen zonder rustpauze) ….. Dus veel zaken bespreken morgen !!! Ik wil hem ook vragen hoeveel ‘plaats’ er tussen mijn metastase en mijn ‘hartvlies’ zit want toen we naar Luik geweest zijn om de nanoknife te bespreken, zei de radiotherapeut me dat hij zeker 1 tot 2 mm nodig had om te kunnen bestralen. Als de metastase er ‘echt tegen plakt’, kan hij niets doen !!!

Tot later

Daisy

2 reacties

  1. viviane zegt:

    Dag Daisy, het is inderdaad een lang verhaal. Maar je zoekt altijd je eigenweg en vindt die, hoe moeilijk die ook is!!
    Veel goede moed, kusje

Geef een reactie