Een verhaaltje !

Hallo iedereen,

Al sedert dat ik weet dat ik moet bestraald worden, zeg ik aan veel mensen ‘het is zoals ik een stap achteruit ga’, iedereen vond dat een rare zin en ik ook, maar iedereen zei me dat ik door de stralen geen pijn meer zou hebben en dat het beter zou zijn ……. En dat besef ik en weet ik ook. Maar toch had ik het gevoel van een stap achteruit.

Het is raar hoe onze hersenen werken maar deze nacht heb ik, denk ik de oplossing gevonden ‘op die stap achteruit’.

Op 17 december 2012 begon dus mijn draaimolen : aanvaarden dat ik kanker had, dat er een zware operatie ging volgen, ct-scan, MRI, pets-scan, operatie Portacath, eerste chemo krijgen en ik maar mee draaien en draaien en altijd maar ‘Ja knikken’ en na al die onderzoeken te hebben gedaan, kwam de dag van de bestraling , eerst zouden ze op mijn onderlijf de bestraling tekenen, dat zou maar eenmalig zijn, en ik weet nog toen de verpleegster me zei, we gaan je iedere keer een prik moeten geven, een soort tatouage voor de juiste plaatsing van de bestraling te weten, en dan opeens begon ik te huilen, ik wilde geen prikken meer, ik wilde dat allemaal niet …..

Ik heb deze nacht aan die dag gedacht en vandaar denk ik die zin ‘het gevoel van een stap achteruit’ ….. een stap achteruit 3 jaar geleden …

Daisy

3 reacties

  1. viviane zegt:

    Dag Daisy, jij mag dat denken en zeggen na alles dat u heb moeten meemaken en doorstaan. Nu de moed niet verliezen, hé.
    Veel sterkte, lieve groetjes

Geef een reactie