Ziekenhuisbezoek !

Hallo iedereen,

Dit moet ik toch even vertellen. Misschien moet je ook even naar Google gaan en zien wat een “nefrostomie” is.

Ik sta dinsdag op, en voel dat mijn bed wat nat is, ik dacht dat mijn nachtsonde van de afsluiting was gegaan maar het was erger, de volledige nefrostomie was in 2 stukken !

Ik had volgende week normaal al een afspraak om onder narcose, de nefrostomie te vervangen, maar het zou dus vroeger moeten gebeuren. Ik bel de dienst urologie en volgens de planning van de operaties kan ik er nog tussen. Ik mag niet meer eten en drinken en vertrek alleen naar het ziekenhuis. Het duurt lang voor dat het aan mij beurt is, bijna middag, maar ok geen probleem ik had tijd en wist dat het onder narcose zou gebeuren dus was ik ook geruststellend. De vervanging gebeurt en ik kom wakker in de ontwaakruimte maar voel al direct een grote druk op mijn nier, wat niet goed is, en het bloed stroomt letterlijk door mijn buis ! ik had dat nog nooit gehad. De verpleegster is gerust en zeg me dat het normaal is ! maar ik heb die nefrostomie al 2 jaar en ben zeker dat het niet normaal is. Ik krijg meer en meer pijn en ik mag een halve dipi hebben, een zware pijnstiller, het gaat een half uur beter maar de pijn is er weer, ik roep de verpleegster dat het niet normaal is en we zien samen dat mijn urine buis niet meer loopt ! ze probeert die nog te spoelen, maar het lukt niet. Ze vraagt de uroloog om te komen en al vloekend beseft hij ook dat die verstopt is en er een nieuwe in moet.

Uroloog : ik zal het hier doen en zo je buis vervangen.

Ik : nee, doe mij weer in slaap, het is niet ver, en je weet dat het weer heel veel pijn zal doen !

Uroloog : Daisy, zwijg nu eens 10 seconden, het zal zo gebeuren. Hij vraagt aan de assistent om een nieuwe buis te gaan halen.

Ik : ik zwijg, zeg niets en de verpleegster heeft mij nog een halve dipi en haar hand om als ik pijn heb, ze goed kan vastnemen.

Uroloog : ik doe de draaidjes eruit, hal de buis eruit en steek die nieuwe in, ik nijp wat hard in het hand van de verpleegster maar het lukt niet om de buis erin te krijgen. Hij gaat altijd tot aan mijn nier met die buis, doe ze erweer uit, weer in tot in de nier, weer uit, weer in … ik denk zo 3 of 4 keren, ik weet het niet meer zo goed, ik ben heel in zweet van de pijn maar het gaat niet, ik hoor hem zeggen aan de assistent om achter een andere buis te gaan op de raadpleging, en ik denk van nee !!! hij zal het nog zo proberen ! ik huil stilletjes maar er wordt niet gesproken, nog door hem nog door ik. De assistent is er met de buis, en dus weer hetzelfde, 3 of 4 keer maar het lukte weer niet. Ik vraag al huilend dat ik wil slapen en hij zegt me “we gaan eerst een echo doen, en als je nier niet uitgezet is, doen we de vervanging morgen ! ik zeg : ‘dat kan toch niet, je kan mij zo niet laten liggen met zo’n pijn tot morgen, er moet toch een uroloog van dienst zijn ’s nachts ?  het was intussen al 18u. Gelukkig zit hij aan de echo dat mijn nier volledig is uitgezet en dat de nieuwe buis erin moet ! maar deze keer, zegt hij, onder volledige verdoving. Ik wacht spannend tot ik onder narcose ben om die pijn niet meer te voelen.

Ik kom wakker rond 20u en de pijn is verdragelijk, mijn familie was al ongerust en mijn man en mijn dochter mochten nog komen naar de ontwaakruimte om mij nog eens te zien. We waren maar met 2 in de ontwaakruimte, een meneer die nog niet zelf kon plassen en mocht dus nog niet naar zijn kamer en ik. Mijn man en dochter komen aan rond 20.30u, en moeten echt luisteren naar mijn verhaal, hoe is dat toch mogelijk ? en ze zien ook hoeveel bloed er uit mijn sonde komt. Maar, ja, het was gedaan en ik was blij. Om 21u, zegt de nachtverpleger dat mijn man en dochter naar huis mogen, dat hij direct zal bellen om mijn naar mijn kamer te brengen. Een opluchting voor mij !

21.30u ik vraag aan de nachtverpleger, heb je al gebeld naar de kamer ? Nee, nog geen tijd gehad !!! geen tijd! we zijn maar met 2 !

22u ik vraag weer als hij al gebeld heeft ? Nee, nog niet !

22.30u ik was moe en razend, ik wilde dat hij direct belde om te vragen of de verpleegsters van de afdeling achter mij konden komen, en eindelijk neem hij de telefoon en bel hij ze op.

Het is een nachtverpleger alleen die achter mij kom, al niet te vriendelijk aan het zien ! en hij vervoer mijn bed, maar botst tegen alles, de verschillende deuren, in de lift vlieg ik van de ene kant naar de andere ! en ook om mijn kamer binnen te gaan, botste hij tegen de deur. Ik sta eigenlijk op mijn plaats in de kamer, ik was alleen, en ik hoor een andere verpleegster aankomen maar opeens krijg ik hevige pijn aan mijn rechter zij, zoals een mes dat ze iedere keer in en uit mijn nier doen. Ik vraag een potje om te overgeven, door die plotse hevige pijn moest ik ervan overgeven en ik hoor de verpleegster zeggen “ze hadden ze beter beneden gehouden, we gaan weer heel de nacht werk met haar hebben !” waarschijnlijk door al die botsingen is de pijn opgekomen. Ik braak en intussen gaan de verpleegsters weg. Na een tijdje, voel ik mij een stuk beter en bel de verpleegster, ik denk rond 23.30 en vraag haar, als ik een yoghurt potje mag eten, omdat ik nog niets gegeten heb sedert de dag voordien. “Nee, je krijgt geen yoghurt, voor dat je straks heel je bed met yoghurt vol spuugt en dat ik dan heel je bed moet verversen” en ze gaat weg.

24u ik heb weer die hevige pijnscheuten in mijn nier en bel de verpleegster voor nog een halve dipi te krijgen. Ze kom af en ik vraag het haar en ze zegt dat ze een zal brengen maar dat ik moet stoppen met ‘janken’ voor heel de gang, ik zit in mijn bureau en hoor je toch niet ‘janken’ tot daar dus moet je op je bel drukken als er iets is !

Ik begin weer stilletjes te huilen, vraag me af waar ik ben ! of ik in een andere wereld ben ! ik laat het niet weten aan mijn man en dochters, anders zouden die direct naar het ziekenhuis gekomen zijn. Ik wacht af en eindelijk om 1u breng ze mijn halve dipi. De pijn gaat stilletjes weg en ik val in een grote slaap, ik kom wakker omdat ze aankomen met het ontbijt.

De assistent uroloog kom langs op de kamer en ik vertel hem van die hevige pijnscheuten in mijn nier, hij zegt dat het gisteren voor mij een zware dag was met veel pijn en dat ze toch heel veel keren in die nier gezeten hadden en dat de pijn daarvan kan komen, dat ik veel bloed verloren heb en dat mijn nier ook plat gelegen heeft ! Eindelijk, een gooie dokter !

Dan komt mijn uroloog ook nog eens langs. Hij verteld me dat ze toch weer een harde buis gestoken hebben met een ‘krul’ in de nier en geen ballon en ook geen soepele buis. Ik zeg dat hij toch weet dat ik die buizen niet verdraagt en dat ik steeds die ‘krul’ voel in mijn nier (ik denk, dat ze geen soepele buizen met ballon meer hadden, ik had er al 3 gekregen in ik weet dat ze die nooit veel op voorraad hebben, soms maar 1 ! voor heel de urologie afdeling, ik weet nog tijdens een buiswisseling zonder verdoving weer dat mijn man nog naar huis gekomen is omdat wij zo’n buis in voorraad hebben voor als er iets gebeurd en we moesten dus ons eigen buis geven). Hij antwoord erop dat die ‘krullepijn’ niet bestaat, dat het niet mogelijk is ! en zeg ook met wat hij gisteren gezien heeft dat ik waar meer moet leren op mijn tanden bijten ! ik wist niet wat zeggen !!! Hij heeft ook nog gezegd dat ze weer een nieuwe opening hebben moeten doen in mijn rug omdat de oude opening verstopt was ! vandaar ook dat ik pijn heb aan de wonde zelf maar ik dacht dat het van het naaien was.

Na de zoveelste miserie, raad mijn familie aan om van ziekenhuis en van uroloog te veranderen. En ook van een klacht neer te leggen bij de ombudsdienst maar dat durf ik niet, als ik die verpleegster weer eens moet zien ’s nachts, zal ze niet blij zijn ! en als mijn uroloog dat weet, zal hij ook niet blij zijn. Dus laat ik alles maar zo.

Dat was het verhaal van mijn ziekenhuisbezoekje, ik mocht dan in de namiddag naar huis maar mijn auto stond al in de parking sedert de dag ervoor en dan zijn mijn ouders mij komen ophalen. Een die met onze auto reed, omdat ik niet kon rijden en een die volgde.

Tot later voor nieuws over mijn chemo dan.

Daisy

7 reacties

  1. viviane zegt:

    Lieve Daisy, Niemand mag zo behandeld worden en zeker u niet met alles dat u al heeft moeten mee maken en doorstaan. Beseften zij dan niet wat er aan de hand was bij het zien van het bloed en uw hevige pijn. Om nog maar te zwijgen dat zo maar zonder verdoving je buis vervingen. Ze noemen zich dan dokter en verplegers misschien hebben je man en kinderen wel gelijk. Ik bewonder je om zoveel moed en je sterke doorzetting.
    Een dikke warme knuffel xxx

  2. dora zegt:

    Dag Daisy,
    oef, wat een verhaal hoe kan je dat keer op keer doorstaan zo’n vermoeiende en pijnlijke operatie,zonder verdoving ,wat ben je sterk en moedig, ik sta vol bewondering voor je draagkracht en doorzetting om verder te vechten,
    Voor je man en kinderen moet het ook heel zwaar zijn te zo te zien lijden.
    Wat k

  3. dora zegt:

    Dag Daisy,
    oef, wat een verhaal hoe kan je dat keer op keer doorstaan zo’n vermoeiende en pijnlijke operatie,zonder verdoving ,wat ben je sterk en moedig, ik sta vol bewondering voor je draagkracht en doorzetting om verder te vechten,
    Voor je man en kinderen moet het ook heel zwaar zijn te zo te zien lijden.
    Wat k

  4. Lily zegt:

    Maar Daisytje toch,ik vind dit echt net kunnen.Wat gebeurt hier met de rechten van de patient?? Dat zou toch moeten aangeklaagd worden maar ik kan ook jou vrees wel begrijpen.Ik bel je snel eens,na de (franse) va kantienne want ik heb Océanie hier.Bon courage!bisous

  5. sandrine zegt:

    maar Daisy toch! Wat kom jij allemaal tegen in het ziekenhuis!?! zou toch maar de raad van jou familie volgen moest ik van jou zijn. Je hebt zoals iedereen en altijd recht op een tweede opinie, en het is ook al niet meer de eerste keer dat je slechte ervaringen hebt hé. Ik vind het zeer jammer om te lezen wat voor een reacties je te horen hebt gekregen… Je bent een sterke madam, ze weten niet wat je allemaal al hebt doorstaan, enkel jij alleen weet wat voor een pijnen je al hebt moeten overwinnen. Hoop dat je dit nooit meer moet meemaken, dit verdient niemand, om zo behandeld en aangesproken te worden. Dikke knuffel van ons 3 xxx

  6. Saskia zegt:

    Schande en zij noemen zich dan dokter en verplegers ze zouden u op handen moeten dragen en zorgen da je zo weinig mogelijk afzie ik wordt daar zo boos om dikke knuf en x

Laat een reactie achter bij Freule Reactie annuleren