Weer een moeilijke week

Hallo iedereen,

Ik heb dus woensdag geen chemo kunnen krijgen. Toen ik dinsdagmorgen opstond en voelde dat mijn nachturine zak niet volledig vol was, had ik natuurlijk weer prijs! Mijn buis was weer verstopt. Ik belde naar het ziekenhuis en ik mocht langs gaan. Ik heb mijn zussie gebeld om te vragen of ze mee wilde gaan. Het was een andere stagiaire dokter, weer heel het verhaal moeten doen: “Ja, je moet gewoon de buis eruithalen en zo zonder verdoving hier op de tafel een andere steken.” Gelukkig wist de verpleeger mijn verhaal omdat het al de vorige keren met hem was maar ze ging toch de dokter roepen !!!! Ik zei tegen de verpleger dat ik liever had dat ‘een dokter’ het ging doen maar hij zei: “Ze is ook dokter hoor”.

De stagiaire begon en gelukkig was de dokter erbij omdat het zoals ik al dacht mis zou gaan. Ik hoorde iets van bloed, te ver gestoken en gelukkig nam de dokter het over. En omdat het wat misgelopen was met de stagiair vroeg hij voor de zekerheid nog een foto te laten nemen op radiologie om te kijken als de buis wel goed zat. De vorige keren, wanneer een dokter het gedaan had, heb ik nooit een foto moeten laten nemen. Ik was al een beetje in paniek en voelde mij niet goed en mijn zussie is een rolstoel gaan halen omdat ik het niet zag zitten om heel die baan naar de radiologie te stappen.

Eenmaal na de foto en ik terug op mijn rolstoel was, voelde ik mij echt niet goed. Ik begon te trillen en te beven maar echt heel erg. Ik kon echt niet stoppen en het was erger aan erger aan het worden. Terug boven bij de dokter, zag ik dat ze raar deed. Ze legden mij op de tafel en ik zei: “Het is niet erg, het zal wel overgaan.” Ik heb dit al eens meegemaakt maar nooit zo erg. Ik zag mijn zussie raar doen en opeens hoorde ik: “We moeten ze naar de intensieve zorgen brengen.”  Op intensieve zorgen hebben ze mij een oxygeen masker gegeven en een prik gegeven.

Na een tijdje, ik weet helemaal niet na hoelang, was ik weer normaal en mocht mijn zussie binnen. Ik vroeg wat er gebeurd was en ze vertelde mij dat ik er beter uit zag, maar dat ze in paniek was omdat mijn mond helemaal blauw werd en dat ik een bloedvergifting had. Waarschijnlijk door die buis zo verkeerd te plaatsen, is het allemaal door mijn bloed gegaan.

Ik heb dan nog een heel pijnlijke prik gehad in mijn linkerpols om daar een soort drop op te doen om rechtstreeks bloed te kunnen nemen via mijn ader. Ze zouden elke 2 uren mijn bloed zo controleren. De infuus kon ook niet via mijn pot a cath. Dan in mijn rechterschouderblad ook een zeer pijnlijke naald gekregen om rechtsreeks via deze ader mijn antibiotica toe te dienen. Want zo veel vocht ging de port a cath niet verdragen. Ze hebben het dan ook toegenaaid aan mijn schouderblad, wat ook zeer pijnlijk was, nochtans ben ik geen trunte!

Gelukkig waren de dokters er vroeg bij, want je kan daarvaan doodgaan of in shock raken en verlamd wakker worden! Ik had langs de ene kant toch wat geluk in mijn ongeluk. Stel je voor dat ik van zoiets doodga en niet van mijn kanker, waar ik zoveel voor vecht, dus een goede happy end

Enfin hoop ik. Ik ben tot vrijdagnamiddag op intensieven gebleven, maar sinds vrijdag heb ik nog altijd koorts en ze weten niet waarom! Ze hebben gisteren een bloedcultuur genomen om verder te kunnen zoeken maar waarom wachten ze weer 4 dagen om dat te doen en hebben ze dat al niet dinsdag gedaan? Soms versta ik het ook allemaal niet meer,

Ziezo, voor het nieuws van de week.

Veel groeten aan iedereen.

Daisy

2 reacties

  1. christine zegt:

    Daisy ik heb je nog nooit gezien ,maar je heb een engelbewaarder en je bent zo moedig ,een vechtertje ,ik hoop dat je u al wat beter voelt
    dikke knuffels Christine

  2. Lilianne zegt:

    Het is toch allemaal moeilijk he Daisytje ! Ik begrijp niet hoe het allemaal kan en mag ! Ik hoop echt dat je je de volgende weken beter zult voelen en dat je bloeduitslag toch positief uitvalt. Dikke knuffel

Geef een reactie