1 jaar geleden

Hallo iedereen,

Vandaag is het 1 jaar geleden van mijn hipec operatie van 15 uren in het UZ Gent. Al 1 jaar, en zoals mijn man zegt, “ik ben er nog” ! Als ik eraan denk was het toch een zeer grote operatie en heb ik toch veel afgezien met als gevolg veel complicaties die ze op voorhand niet hadden kunnen zeggen natuurlijk. Ze hebben te ver in mijn blaas gesneden waardoor ik niet meer voel als ik moet plassen en daardoor moet ik mij nu sonderen, achteraf gezien hadden ze beter niet mijn rechter plasbuis aan mijn linkse aangesloten, na 6 maanden miserie en daardoor bijna weekelijks ziekenhuisbezoeken hebben ze besloten om een nefrostomie te doen, buisje uit mijn rug met daardoor een “pipi zakje” en natuurlijk ook mijn stoma, stoelgang ook in een zakje. En jammer genoeg die uitzaaiïngen nu in mijn longen maar na dit jaar en al die “complicaties” en nu moeten leven met die “2 zakjes” voel ik me goed, zoals eerder gezegd begin ik stilletjes weer van alles te doen op een heel rustige manier maar het lukt me.

Vandaag ook chemo n°6, vanavond mag ik zeggen nog 5 te gaan en dan een rustpauze normaal van 3 maanden als alles stabiel blijft. Dus een toffe zomer als vooruitzicht !

Ik heb ook een boek besteld, Antikanker, hoe je voeding en je geest belangrijk kunnen zijn tegen kanker. Ik moet er nog aan beginnen dus ik kan er nog niet veel over zeggen maar de auteur heeft 20 jaar geleefd met zijn kanker dus als ik nog 20 jaar kan “krijgen” zeg ik niet nee en kunnen we eens proberen wat hij allemaal zegt. Ik draag nu ook een edelsteen, een lieve kennis gelooft daar in en heeft me zo’n ketting bezorgd, dus draag ik hem nu. Ik zal ook vanaf zaterdag kurkuma pillen nemen, dat is een geneeskrachtige kruid, je moet er natuurlijk allemaal in geloven maar ik blijf zoeken naar “andere en bijkomende geneesmiddelen”.

In het weekend ben ik ook in het spoed beland, weer zo’n nierpijn. Weer voor de zoveelste keer een verhaal met de dokters ! Ik was toch zo boos voor de zoveelste keer. Dus in het spoed herkende ze mij en “weer je nier ?” zeggen ze me en ik “ja”. Dus zware pijnstiller en ze gingen contrast spuiten in mijn buisje aan mijn rug om te kijken als de urine nog goed liep, tot hier alles OK. Na controle zeggen ze mij dat alles goed loopt en dat ze mij gaan brengen op de dienst urologie voor verdere onderzoeken en ik vroeg wie de dokter van dienst was, ik kende hem en hij kende mijn situatie dus tot hier alles OK. Maar ik bleef meer en meer pijn te hebben in mijn nier, niet te verdragen en ik vroeg op de afdeling urologie om nog een extra pijnstiller omdat ik echt te veel pijn had maar ik moest wachten op de dokter. Na 6 uur kwam er een stagiair en niet de dokter zelf en die keek niet naar mijn buisje, niet naar mij en zei gewoon dat alles goed zal aflopen dus is het niet je nier, je hebt gewoon rugpijn ! en ik zei  “Ik weet het verschil tussen rugpijn en nierpijn wel” maar hij bleef zeggen dat het rugpijn was of een zenuw of zo die vastzat, ik zou naar een ander afdeling moeten maar ik zei “Als je denkt dat het rugpijn is dan ga ik naar huis met pijnstillers”, hij doet mijn been omhoog “heb je pijn als ik dat doe ?” ik “nee” het ander been “nee”, “heb je geen stralingen in je benen?”, “nee”, ik zeg nog eens het is nierpijn en ik heb veel pijn, kan het geen bacterie zijn in mijn urine zoals eerder al ? en hem “nee, je zou koorts doen, het is je rug”. Ik razend, OK kan je toch een staaltje urine nemen en nazien ? OK als je dat wil, zei hij. Dan kwam de verpleegster om een staaltje urine uit mijn rug te nemen en wat ziet ze, op het spoed hadden ze vergeten mijn “kraantje” terug op te doen, dus ik lag daar al 5 uren zonder dat er urine afliep en daardoor was de pijn nog erger, had die stomme stagiair eens gekeken zou hij het ook gezien hebben in plaats van mijn benen op te heffen en 2 uren verder kwam de verpleegster mijn zeggen dat er een bacterie in mijn urine zat en dat ik direct met antibiotica moest beginnnen ! zie je wel stomme stagiair dat ik geen rugpijn had ! en mijn draadje dat aan mijn huid hangt is ook los, dus nu maandag moet ik gaan voor weer een nieuw draadje aan te naaien, en moet ik mij wat rustig houden omdat die buis eruit kan gaan, maar de verpleegster hebben het goed bevestigd. Dus ik ben de zondag nog terug naar huis geweest, nu dat ik wiste wat het was. Dat was het voor het verhaal van de stagiair !

Ziezo voor het nieuws.

Tot later,

Daisy

Één reactie

  1. Christine zegt:

    niet iederéén maak koorst door een infectie ,ze zouden dat toch moeten weten ,en op de spoed moeten ze toch beter opletten ,je heb al zoveel afgezien meisje toch ;
    ik zal voor u een kaarsje branden

Geef een reactie